Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
rozpoczęły serię ataków na obiekty terrorystyczne...
Lot 103 linii Pan Am uderzył w miasto Lockerbie.
Sankcjonował akty terroru w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie.
Agresja w Kuwejcie nie może mieć miejsca.
Ta bezlitosna pogoń za terrorem.
Nie będziemy dokonywać rozróżnienia...
USS Cole został zaatakowany podczas tankowania w porcie Aden.
To był akt terroryzmu.
To był akt nikczemny i tchórzowski.
Następna samba, którą wam zagramy, to stary, ulubiony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma...
Upewniam się, że znów w nas nie uderzą.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają.
Musimy być i pozostaniemy czujni w kraju i za granicą.
Co ty, kurwa, robisz? Boże!
Kurwa! Już raz coś przegapiłam.
Nie chcę... nie mogę znów na to pozwolić.
To było dziesięć lat temu.
- Każdy coś wtedy przegapił. - Nie jestem każdym.
W poprzednim odcinku Homeland:
Fatima, powiedz mi, co wiesz o Abu Nazirze.
Spotyka się jutro z moim mężem w Bejrucie.
Możesz zabić ich obu.
To nie ja chciałem, by tu była. Nie jest z nią dobrze.
Nie wiem, czy to prawdziwa kobieta,
czy to Carrie chce, żeby była prawdziwa.
Też bym nie ufała sobie w obecnym stanie.
Ale tej Carrie, która ją zwerbowała — owszem.
- Cześć, Roya. - Kongresmenie Brody.
Jestem przyjaciółką Nazira.
Nie pomogę wam zabić niewinnych cywilów.
Poznałam wczoraj młodego mężczyznę.
Stracił obie ręce w Iraku.
Niedługo mają kwestę i pomyślałam, że mogłybyśmy ją przygotować.
Czerwony 2, dyscyplina ognia
to dwa strzały w każdego. Celem jest tych dwóch w szatach.
Jasna cholera, to on.
1 MAJA
Strzelaj.
Ktoś go ostrzegł.
Jestem kongresmenem. Nie mogę wysyłać tajnych SMS-ów
w obecności jebanych szefów sztabów!
Czy jest ktoś w mieszkaniu? Daj klucze.
- Właśnie uciekł nam Abu Nazir. - Wsiadaj.
Musimy sprawdzić, co tam jest.
Carrie! Za mną.
Nazywam się Nicholas Brody.
Zanim to obejrzycie, wiele o mnie przeczytacie.
BEJRUT, PORT LOTNICZY IM. RAFIKA HARIRIEGO
Tędy. Już.
Walizka jest jasno oznaczona jako dyplomatyczna.
- Nie otwierajcie jej. - Poproszę klucz.
Saul Berenson. Żyd, prawda?
Amerykanin.
Libański urzędnik wie lepiej, żeby tego nie robić.
Chyba że pracuje dla kogoś innego.
Powiedzmy dla Hezbollahu.
Jeśli tego nie odłożysz i nie pozwolisz mi kontynuować lotu,
będziesz przyczyną poważnego konfliktu dyplomatycznego z USA.
Proszę, przemyśl to.
Nigdy nie wracaj do Libanu.
Proszę włożyć teczkę do schowka nad głową.
Zaraz to zrobię.
Jezu, tato! Co?
Co ty robisz, do cholery? Wiesz, która godzina?
- Piszę raport. - O 3:20?
Robisz to całą noc? Zostaw to już i idź spać.
Nie mogę, muszę to skończyć.
Na litość boską!
Carrie, jesteś chora.
Tato, proszę. Nie teraz.
I gdybyś zapomniała, Twój lekarz powtarzał milion razy,
że sen jest najważniejszy...
Wiem, wiem.
- Już prawie skończyłam. Obiecuję. - Ile jeszcze?
- Góra dwie godziny. - Jedna.
Dobra.
Nie możesz sobie już tego robić, kochanie.
Nic mi nie jest.
- I w sumie to czuję się naprawdę dobrze. - Jesteś podekscytowana. To różnica.
- Przyjęłam do wiadomości. - Godzina.
Jedna.
Przepraszam. Leżało na stole i...
I wskoczyło ci do rąk?
Wiem, jak nie znosisz mówić o tym publicznie.
Byłam ciekawa, co zamierzasz dziś powiedzieć.
Co sądzisz?
„W trzecim roku w niewoli wiedziałem, że tam zginę.
Że muszę to zaakceptować, pogodzić się, więc tak też zrobiłem.
Przygotowałem się na śmierć.
Ale nie zginąłem”.
„Udało mi się wrócić do domu, żony i dwójki dzieci.
Wmawiałem sobie, że sobie poradzą...
nie, że będzie im lepiej beze mnie.
Czy mogli mnie jeszcze w ogóle poznać?”.
Przesada?
Po prostu...
Po prostu pierwszy raz to słyszę.
Nie wiedziałam, że tak się czułeś.
Masz rację. Naprawdę nie lubię o tym mówić.
- Brody. - Co?
- Nie chciałam... - Nic się nie stało, Jess.
Nie, wcale nie.
Wiem, że idziesz tam dla mnie.
Chcę, żebyś wiedział, że to doceniam.
Dziękuję.
Jess, czekaj, czekaj.
Naprawdę?
Chcesz, żebym przestała?
Nie.
Chodź za mną.
Zwolnij.
Spójrz na mnie.
Powoli.
Właśnie tak.
Nie wróciłaś za wcześnie?
Nauczyciele mają radę. A co wy macie na usprawiedliwienie?
- Witam. - Xander.
- U ciebie w szkole też wolne? - Niezły przypadek, co?
A może nie.
Skończyłem szkołę w tamtym roku.
Luźny dzień w Kongresie, tato? Czy...
- Nie masz lekcji do odrobienia? - Już zrobiłam.
To z pracy.
To ten kubek, który Chris zrobił dla taty?
Cholera.
Dostałem twój SMS.
Mamy problem i zero czasu, więc słuchaj.
CIA jest w trakcie przetwarzania danych z działań w Bejrucie.
Są blisko odkrycia naszego przyjaciela z Gettysburga.
Krawca?
Musisz tam jechać i przewieźć go do bezpiecznej kryjówki 100 km na zachód.
- Czemu nie każesz mu się przenieść? - Bo mogę go niepotrzebnie zdenerwować.
Trzeba go zapewnić, że jest w dobrych rękach.
Dlaczego ja, a nie ty?
Bo mnie nie zna. Za to zna ciebie.
Jesteś jedyną osobą, którą zna.
Skąd wiesz, że CIA już kogoś tam nie wysłało?
Bo wiem.
Znaleźli e-mail wspominający o kontakcie w Gettysburgu.
Tworzą listę podejrzanych z tego obszaru.
- Jakiś problem, Nicholas? - Tak, rzekłbym, że zajebisty problem.
Wygłaszam przemowę na kolacji dla rannych weteranów
w Waszyngtonie z udziałem wiceprezydenta.
Jeśli pojedziesz teraz, spokojnie zdążysz.
Przenieś go jak najszybciej.
Nie wierzę w to.
Muszę ci przypominać, że zna prawdę o tobie?
Zabierz Krawca na Mount Chapel Road 124, Somerset.
Klucz jest w karmniku po prawej za garażem.
Powtórz adres.
Mount Chapel Road 124, Somerset.
Mogę w czymś pomóc?
Witam, panie Mathison. Jest Carrie?
To do mnie. Cześć, Danny.
- CIA nie słyszało o e-mailach? - Robisz jajka, tato?
- Pora na lunch. - To poproszę kanapkę.
Jasne.
- Danny, przepraszam za to. - Jak się masz, Carrie?
Dobrze.
- To raport? - Tak. Całe 18 stron.
- Zaraz go wszystkim dostarczę. - Kiedy sprawozdanie?
- Zaplanowane na 18:00. - Tak późno?
Estes jest cały dzień na odprawie odnośnie nagłego zagrożenia.
- Co się dzieje? - Nic szczególnego.
Jeszcze. Ale szychy zjeżdżają się każdego dnia.
Uważam, że to, co tam zrobiłaś, było naprawdę imponujące.
Dzięki, Danny. Doceniam to.
- Dam ci później znać, co z terminem. - Dzięki. Będę czekać.
Chcesz korniszona do kanapki?
Assalamo allaikum.
Wa àlaikum-as-salam.
Ty.
- Pakuj się szybko. - Po co?
CIA o tobie wie. Muszę cię stąd zabrać.
Skąd o tym wiesz?
- Wyjaśnię w aucie. Pospiesz się. - Nie, mów teraz.
CIA usiłowało zabić Abu Nazira w Bejrucie.
Uciekł, ale znaleźli dane, które mogą prowadzić do ciebie.
- Dokąd mnie zabierasz? - Do bezpiecznej kryjówki.
- Skąd wiesz, że jest bezpieczna? - Wiem, że nie jesteś już tu bezpieczny.
Kto cię przysłał?
Słuchaj, chcę ci pomóc. Leć po torbę i chodźmy.
Kurwa.
Olej torbę. Idź!
Idź.
Wsiadaj do auta.
Nie zmuszaj mnie, żebym powtarzał.
Bob całuje żonę i dzieci na pożegnanie.
Bob jeździ do pracy czerwonym samochodem.
Wszystko dobrze, pani Carrie?
- Co, Lulu? - Coś nie tak?
Chłopak nie napisał?
Cześć, tu Danny Galvez. Proszę, zostaw wiadomość.
Danny, tu Carrie. Jest prawie 17:00,
a nie odezwałeś się w sprawie sprawozdania...
więc wyjeżdżam w tej chwili.
Zadzwoń, jakby coś się zmieniło. Dzięki.
Co się stanie, gdy dojedziemy?
Wysadzam cię. Ty czekasz.
- Tak powiedzieli? - Tak przypuszczam.
- Więc nie wiesz? - Zwykle tak bywa.
Na co czekam?
Myślę, że będą chcieli wywieźć cię z kraju jak najszybciej.
Myślisz. Przypuszczasz.
Weź głęboki oddech.
Gdyby nie ja, pewnie byłbyś już w drodze do Guantanamo.
Myślisz, że bym mówił, gdyby mnie złapali?
Teraz cię nie złapią.
Wiesz, czego jeszcze mi nie powiedzieli?
Twojego imienia.
Jak tam sobie chcesz.
Dojedziemy tam za 30-40 minut i będziesz problemem kogoś innego.
Bassel.
Mam na imię Bassel.
Kurwa.
Bez jaj, kurwa.
Nie ma lewarka.
Kiedy obsługa stolików skończy,
możemy zrobić ostatnią próbę światła i dźwięku.
Przyniosłaś przemowę Nicka dla ekipy od telepromptera?
Nawet o tym nie pomyślałam. Ma ją ze sobą.
Gdzie teraz jest? Możemy kogoś po nią wysłać?
Zadzwonię do niego. Jest w biurze.
Jessica, wyglądasz na zdenerwowaną.
Spokojnie.
Jesteś piękną kobietą, a Nick ma wielką charyzmę.
Jesteście świetną, amerykańską historią,
która właśnie się zaczyna.
- Poluzowałeś śruby? - Ta nie chce się ruszyć.
Daj mi to.
Dobra.
Wsiądź do auta.
I ruszaj bardzo powoli do przodu.
Aż drewno się wyprostuje i przejmie ciężar auta
tak jak lewarek.
Idź.
Wystarczy tylko trochę gazu.
Podjedź delikatnie do przodu.
Powiem ci, kiedy się zatrzymać.
Nie! Delikatnie!
Starczy.
Gdzie jesteś? Dzwoniłam do biura. Mówili, że cię nie było.
Tak, tak.
Jechałem do biura,
kiedy dostałem telefon z biura Whipa...
Twój rejon? Po co?
Mam uspokoić jakiegoś związkowca, że o nich nie zapomnieliśmy.
Jess, mówiłem, że będę na czas i zdążę, dobrze.
Musisz zobaczyć tę salę, Brody.
Jest niesamowita. Piękna robota.
Super. Nie mogę się doczekać.
- Wracam na spotkanie. - Prawie zapomniałam.
Gość od telepromptera potrzebuje twoją przemowę.
Nie potrzebuję telepromptera. Wszystko mam w głowie.
Tak, tak. Na pewno.
Pewnie. Zaufaj mi.
Nie żebym robił już coś takiego.
Jedź ostrożnie.
Do zobaczenia za półtorej godziny.
Przyjąłem.
Szedłem po to.
Żeby skończyć zmieniać koło.
Zajmę się kołem. Przynieś zapasówkę.
- Cześć, Lorraine. - Cześć, Carrie, wcześnie przyszłaś.
Spodziewaliśmy się ciebie o 18:00.
- Dzięki, Karl. - Gdzie David?
Na spotkaniu. Zaraz będzie.
Idę do łazienki. Zaraz wrócę.
...siatki Abu Nazira, co wskazuje,
że Iran zebrał wszystkich, by zaatakować nas na naszej własnej...
Przepraszam. Spóźniłam się?
Powiedziano mi, że mam być o 18:00.
Co by znaczyło, że jestem 15 minut za wcześnie.
- Carrie, nie możesz tu być. - Co się dzieje?
- Robisz sprawozdanie beze mnie? - Proszę.
Nie organizuj sprawozdania bez obecności agenta z terenu.
Tak jest napisane w cholernym podręczniku.
Ponieważ chodzi o ciebie, postanowiłem skorzystać jedynie z raportu.
Bo chodzi o mnie?
- Co masz na myśli? - Szczegółowość twojego raportu.
Jak zwykle jest znakomity.
Czemu nikt do mnie nie zadzwonił?
Zabroniłem Danny'emu, bo i tak chciałem się spotkać.
- No to jestem. - Na osobności.
By powiedzieć ci, że w Bejrucie odwaliłaś świetną robotę.
Żeby mnie pochwalić?
Dzięki tobie tak zbliżyliśmy się do Abu Nazira
i załatwiliśmy dwóch jego czołowych poruczników.
On nadal jest na wolności, David.
Pozwoliliśmy mu uciec.
Musimy zrobić wszystko, co możliwe...
To już nie twoje zmartwienie.
A co z rzeczami, które zabrałam z mieszkania?
Powiesz mi chociaż, czy były tam jakieś przydatne informacje?
Tak między nami? Były.
To wszystko?
Carrie, nie spodziewałaś się chyba, że przywrócimy cię na stanowisko?
Nie.
Jasne, że nie.
- Nie wiem, co ci powiedzieć. - Nic nie musisz mówić, David.
- Pozwól, że cię odprowadzę... - Masz robotę.
Sama trafię do wyjścia.
Nie.
Zostań w aucie i się nie pokazuj.
Muszę iść do łazienki.
Jesteśmy pięć minut od kryjówki.
- Wstrzymaj. - Potrzebuję więcej tytoniu.
Poproszę paczkę tytoniu,
bibułki, a za resztę benzyny.
Sukinsyn.
Bassel!
Co tym razem zrobiły ci te dupki?
Nie chcę o tym mówić, tato.
Nie dziś.
- Dokąd jedziesz? - Jutro wrócę po resztę.
Jadę do domu, tato.
Muszę wymyślić, co zrobić z resztą swojego życia,
a z wami wiszącymi mi nad głową mi się to nie uda.
Musisz się wyspać.
We własnym łóżku.
Bassel! Nie ma się czego bać.
Daj spokój, wyjdź. Bassel?
Boże!
Co ty wyprawiasz?!
Staram się ci pomóc, do kurwy nędzy!
Szlag by to!
Dobra, trzeba zatrzymać krwawienie. Masz chusteczkę?
Słyszysz mnie?
Masz chusteczkę?
Przytrzymaj tu.
Proszę...
- Zabierz mnie do szpitala. - Równie dobrze mogę oddać cię CIA.
- Nie chcę umrzeć. - I nie umrzesz,
więc nawet tak nie myśl...
Mam rodzinę... w Syrii.
Żonę... córkę.
To świetnie. Myśl o swojej córce.
Da ci siłę, której potrzebujesz.
Proszę... szpital.
Zabiorę cię do kryjówki i stamtąd wezwiemy pomoc.
Możesz mnie zostawić pod szpitalem.
- Nic nikomu nie powiem. - Nie. Wiesz, że nie mogę.
- Cześć, Jess. - Gdzie jesteś?
Próbowałam się dodzwonić. Jesteś spóźniony.
Wiceprezydent zaraz przyjedzie.
- Złapałem gumę, Jess. - Gumę?!
- Gdzie? - Na jakimś zadupiu.
W promieniu kilometrów nic nie ma.
Co? Chryste, Brody!
I zgadnij. W aucie nie ma lewarka.
- Wezwałeś pomoc drogową? - Tak.
Gdzie kazałeś im przyjechać, skoro nie wiesz, gdzie jesteś?
Co?
Jestem niedaleko Culpepper. Droga nr 29.
To kawał drogi. Nie zdążysz być na czas.
Co z twoim przemówieniem?
- Nie wiem. - To się nie dzieje.
- Na pomoc... - Co to było?
Brody, jesteś tam?
Tak, jestem.
- Co to było? - Co?
Brzmisz, jakbyś nie mógł złapać tchu.
Wiem.
Coś przerywa.
Brody?
Jesteś tam?
Lepiej jeszcze raz wezwę pomoc drogową.
Obiecałeś, że tu będziesz.
Wiem. Do zobaczenia później.
Jaki jest plan?
Kogo mam teraz zapowiedzieć?
Proszę się nie martwić. To mój bałagan.
Witajcie. Nazywam się Jessica Brody.
Mój mąż Nick, który, jak większość z was wie,
został uratowany i wrócił do nas po ośmiu latach
bycia więźniem terrorystów,
miał przygotowane przemówienie o wyzwaniach powrotu do domu,
ale obawiam się, że miał problemy z autem
i nie uda mu się tu dziś dotrzeć.
Pierdolony Brody.
Więc obawiam się, że jesteście zdani na mnie.
Problemy z autem.
Na pewno jako więzień w Iraku nie sądził, że będzie musiał
zmagać się z czymś tak prozaicznym jak przebita opona.
Kwesty i polityczne przemowy są świetne i w ogóle,
ale nie mogę oprzeć się myśli, że najlepszy sposób
na pomoc rannym wojownikom zaczyna się od rodziny.
Jedno wiem na pewno...
Byłabym w stanie lepiej wspierać męża,
gdybym sama była bardziej gotowa.
Po ośmiu latach samotności...
ośmiu latach rozłąki...
Gdyby ktoś mnie ostrzegł, jak będzie na mnie patrzeć,
jak gdyby już mnie nie znał...
Jak brutalne będą jego koszmary,
że będzie mnie atakować przez sen...
jak w pierwszych tygodniach nie będzie wiedział,
co powiedzieć dzieciom,
Jak trudna będzie dla niego każda forma intymności...
Gdyby ktoś mnie ostrzegł w jasny sposób,
jak trudny będzie dla niego powrót do domu,
że powinnam dostosować swoje oczekiwania...
Chcę powiedzieć, że może część pieniędzy
przeznaczymy na miejsce, gdzie rodziny mogłyby się przygotować
na powrót weteranów do domu?
Miejsce, gdzie od innych rodzin mogą dowiedzieć się,
przez co przechodziły i nadal przechodzą.
Ponieważ w końcu wszyscy razem toczymy tę wojnę.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Prawie nic nie mówiłaś przez całą drogę.
Chcesz o tym pogadać?
Wejdziesz na drinka?
Lepiej nie. Późno już.
Rano wcześnie wstaję.
Zawsze przy mnie byłeś, Mike.
Byłaś dziś niesamowita.
Dobranoc.
Może faktycznie miał problemy z autem.
Może.
Mówię tylko, żebyś może trochę mu odpuściła.
- Odpuściła?
- Niewinność do momentu udowodnienia winy, Jess.
Czy wiesz, że nie tak dawno temu
Brody nie wrócił do domu przez cały weekend?
Chcesz wiedzieć dlaczego? Był z tą kobietą z CIA.
Tą wariatką.
Powiem jasno. Rżnął tę dziwkę przez cały weekend.
Chcesz wiedzieć, czemu wątpię w tę historyjkę z samochodem?
Zaraz. Kogo rżnął?
Nie pamiętam nazwiska. Jakąś Carrie.
- Myślałam, że nie wchodzisz. - Może tylko na jednego drinka.
Skopała im dziś tyłki, Brody. Chciałem powiedzieć, że była zajebista.
Nie wątpię.
Jest świetną gospodynią.
Nie.
Sama wygłosiła przemówienie.
Tak?
Pożegnam was już.
Jezu.
Gdzieś ty był? Jesteś przemoczony.
Padało.
A w aucie nie było lewarka.
Próbowałaś kiedyś zmieniać koło bez lewarka?
Naprawdę miałeś spotkanie ze związkowcem?
- Tak. - Gdzie?
W jakim mieście?
Nie odpowiadaj.
Nie chcę słuchać kolejnego kłamstwa.
Nie kłamię.
Kłamstwa same wychodzą ci z ust. Jedno za drugim.
Rano naprawdę sądziłam, że wyszliśmy na prostą.
Coś ukrywasz.
Widzę to w twoich oczach.
Albo mi powiesz, co się dzieje...
- Nic się nie dzieje... - albo szukaj sobie hotelu.
I w międzyczasie pomyśl poważnie o naszym małżeństwie,
bo ja już tak dalej nie mogę.
- Nareszcie. - Nie jesteś w Bejrucie?
Przyjechałem prosto z lotniska.
Podobno nie wpuścili cię na sprawozdanie w Langley.
To ja odzyskałam te informacje,
a on nawet nie pozwolił mi ich przedstawić.
Wyobrażam sobie, jak beznadziejnie się czułaś.
I nadal czujesz.
Przed wyjazdem do Bejrutu naprawdę sądziłam,
że znalazłam sposób na radzenie sobie poza firmą.
Zanim zdołujesz się jeszcze bardziej,
muszę ci coś pokazać.
- To twój komputer? - Tak.
Masz.
Włóż ją.
Ja na pewno to spieprzę.
To jedna z informacji, jakie odzyskałaś w Bejrucie,
a której Estes i jego mafia jeszcze nie widzieli.
Przyjechałem prosto do ciebie, bo zasługujesz,
żeby obejrzeć to jako pierwsza.
Nazywam się Nicholas Brody.
Jestem sierżantem Korpusu Piechoty Morskiej.
Ludzie powiedzą, że mnie złamano, że zrobiono mi pranie mózgu.
Powiedzą, że zmieniono mnie w terrorystę.
O Boże.
Że nauczono mnie nienawidzić swojego kraju.
Dzisiejszy czyn jest skierowany przeciw wewnętrznym wrogom.
Wiceprezydentowi i członkom jego zespołu Bezpieczeństwa Krajowego,
którzy według mnie są kłamcami i zbrodniarzami wojennymi.
Miałam rację.
Winnymi okropności, za które nigdy nie ponieśli odpowiedzialności.
Miałaś rację.
Chodzi o sprawiedliwość dla 82 dzieci,
których śmierć nie wyszła na jaw
i których zamordowanie jest skazą na duszy tego narodu.
Chcę opowiedzieć o jednym z tych dzieci.
Miałam rację.
Przetłumaczone przez LingPerfect